Hayat yolculuğumuz sırasında verdiğimiz yanlış kararlar, çok seçenekli seçeneksizliklerle baş başa bırakıyor bizi. Bazen yolu geriye doğru yürüyüp, bütün o zaman ve hayat kayıpları pahasına hataları düzeltmek kabil olabiliyor. Ama bazen de bu yanlış seçim hayatımız boyunca bir daha yakamızı bırakmıyor. İnsanın kendisini ve hayatı tanımak için sancılı iç deneyimler yaşaması bu yüzden gerekli.. Hayatın önümüze çıkardığı seçme mecburiyetleri, gözümüze küçük değiştirilebilir seçenekler gibi görünse de, çoğu zaman çok daha fazlası, hatta hayatın ta kendisi olabiliyor. Yürümeyi tercih ettiğimiz yol, hayatımızın geri kalanının yegâne yönü haline gelebiliyor.

Yaşamak; ilmek ilmek bezemek de olabilir hayatın kaneviçesini renklerle, düğüm düğüm düğümlemek de olabilir kargaşa yumağını. İnsanın ne yaptığıdır belirleyici olan… Hep birlikte değil, koskoca bir gezegenin ortasında tek başına ne olduğudur insanın..

Yaşanacak zamanlar boyunca hiçbir şey söylemeden, hiçbir şey yapmadan, neredeyse hiç kıpırdamadan susabilmenin, içimizin en derin kuytusuna sığınan kırılgan insanlığımızı kıpırtısızlığımızla korumanın bir yolunu bulabilsek keşke. Ama yapamıyoruz; burada durulmuyor, burada sabit kalınamıyor, varılacak hiçbir güzellik kalmamış olsa da yürümezlikten gelinemiyor.

Yollar ileriye doğru, hayatlar geriye doğru uzar gider aslında. Yollar yolcuları, hayatlar hikâyeleri, yüzler duyguları, zaman bütün küçük anları ve anlar zamanın ağır gövdesini taşır gider. Her şey, her canlı, her nesne, her an, bizim gafil akıllarımızla bilinmediğini zannettiğimiz bir bilinirliğe doğru süzülür gider.

Oradan oraya taşıyarak yazdığım günlükleri inşallah bundan sonra buradan yayınlayacağım. Yepyeni bir pencereden seslenmenin heyecanı içerisindeyim. Allah yar ve yardımcımız olsun.